นานแล้วนะ ที่ไม่ได้เข้ามาเขียนบล๊อกเป็นจริงเป็นจัง จริง ๆ ตัวเองมีพื้นที่ส่วนตัวเยอะแยะเลยละ บางอารมณ์ก็อยากเขียนใน spaecs บางอารมณ์ก็อยากเขียนในนี้ สรุปแล้วมีที่สิงสถิตไม่แน่นอน เรื่องราวในบล๊อกเลยไม่ค่อยประติดประต่อกันเท่าไร ก็นะ บล๊อกนี้ส่วนมากจะเข้ามาเมื่อโรคเก่ากำเริบ (โรค..อยากลืมโลก) เกิดอาการหดหู่อีกแล้วสิ เหตุผลนะเหรอ พอดีเข้า Facebook แล้วได้อ่าน Diary ของเพื่อน  อ่านแล้วมันทำให้ฉันเศร้าใจมาก ข้อความมีอยู่ว่า

"จะหนึ่งอาทิตย์แล้ว กับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน
มันทำร้ายจิตจัย เป็นอย่างมาก เพราะ เรากลายเปนคนผิดสำหรับครอบครัว

การที่เรานั้น รักและหวังดี มันผิดใช่ไหม อยากให้คนทุกคนในเหตุการณ์
ได้เข้าจัย และช่วยกันอธิบายซิว่า ฉันเข้าใจไม่ผิดใช่ไหม ที่ว่า "ฉันเปนคนผิด"

มันจะผิดอะไร ถ้าฉันรักคนในครอบครัวของฉัน และสิ่งที่เกิดขึ้นมานั้น
เค้าช่วยกันแสดงละครงั้นหรือ ฉันรักใครให้จัยเกิดร้อย เปอร์เซ็นมีแค่ 100
แต่ ฉันให้เกิด 100 เลย บอกฉันซิว่า ไม่ได้มีเหมือนกับที่ฉันให้

วันนี้ได้มาตรึกตรองดูแล้ว ใคร ก้อบอกว่าฉันผิด ตั้งแต่แรก ตั้งแต่ต้น
เพิ่งรู้นี่เอง ว่านี้คือ ละคร ที่คนที่ฉันรัก ร่วมกันแสดง

หลาย ๆ ครั้ง ที่ฉันพยายามที่จะเปิดใจ แต่ละครที่แสดงออกมา มันบอกเองว่า
ไม่หน้ามีอะไร.......

แต่ตอนนี้รู้ไหม........ฉันเสียใจนะ กับสิ่งที่เกิดขึ้น เหตุการณ์ครั้งนี้จะทำให้ฉัน
จำจนวันตาย....ว่า รักครัยรักได้ แต่จะได้รักตอบหรือไม่นั้น ....ต้องทบทวนอีกที

และฉันต้องผิดในสายตาของครอบครัวไปอีกนานเท่าใด และเพื่อนยังจะมีอีกไหม
คำ ๆๆ นี้น่ะ มีอีกไหม

เราต้องแยกแยะใช่ไหม ว่ามันเกิดอารัยขึ้น ระหว่าง ครอบครัว และเพื่อน !

( ท้ายสุด คนที่ร่วมเหตการณ์ หรือคนที่ได้อ่าน คงเข้าใจ )"
 

รู้ไหมคนในเหตุการณ์ที่ว่า ก็ฉันไง ฉันคือ เพื่อน และคนในครอบครัว ก็คือ น้องชายเค้า ซึ่งเป็นคนที่ฉันรักไง หากจะหาคนผิด อาจต้องย้อนไปตั้งแต่ต้น ตั้งแต่ตอนที่ฉันและน้องเค้าจะรักกัน อาจเป็นพวกเราก็ได้ที่ผิด ผิดที่ไม่ยอมหักห้ามใจ ผิดที่ใกล้ชิดกัน ผิดที่เผลอใจ จนเรื่องราวบานปลายขนาดนี้ 

ต้องขอโทษที่โกหก และก็ยอมรับผิด แต่ใครกันเล่าอยากจะโกหก หากเค้ายอมเปิดใจยอมรับฟัง อยากให้รู้นะว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหน เมื่อเราสองคนอยู่ต่อหน้าใคร ๆ แล้วต้องแกล้งทำเป็นคนแปลกหน้า แกล้งทำเป็นไม่มีอะไร  ยิ่งตัวฉันด้วยแล้ว ไม่ได้มีความสุขหรอก กับการที่มีรักที่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ อยากจะป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่า ว่าฉันเป็นคนรักของเค้านะ อยากจะหึงจะหวงก็แสดงออกไม่ได้ต้องคอยเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ ต้องคอยข่มใจไว้ตลอดเวลา มีความรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นชู้ หรือกำลังรักกับคนที่มีครอบครัวแล้ว  ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย  เหตุผลมันก็แค่ ฉันเป็นเพื่อน และไม่สามารถรักกับน้องชายของเพื่อนได้ น่าน้อยใจไหมละ 

เพื่อนของเรา กีดกันความรักของเรากับน้องชายของเค้า ก็พอจะเข้าใจเหตุผล เพราะเค้ารักน้องชายเค้ามาก หวังดี อยากให้พบกับคนดี ๆ ส่วนเราไม่ได้ดีเด่นอะไร ซ้ำยังมีอดีตที่แสนจะเลวร้าย ถ้าเปรียบเป็นผ้า ฉันคงเป็นได้ดั่งผ้าขี้ริ้ว ที่แสนจะสกปรก  ฉันไม่ได้โกรธเค้าหรอกนะ เพียงแต่เสียใจ เสียใจกับคำพูดของคนที่เราคิดว่า คือ เพื่อน นับว่าเป็นเพื่อนที่เรารักมากด้วยสิ มีอะไรก็จะคอยบอก ปรึกษา และช่วยเหลือกันตลอด ไม่คิดว่าเค้าจะดูถูกเราได้ถึงขนาดนั้น หากคนอื่นมาว่า หรือดูถูก ฉันจะไม่เสียใจเท่านี้เลยนะ ไม่คิดว่าเพื่อนจะทำร้ายจิตใจเราได้ถึงขนาดนี้ทุกสิ่งที่เราเคยเล่าให้เค้าฟัง มันกลับกลายมาเป็นมีดที่กรีดกลางใจเรา หากใครได้เข้าไปอ่านบล็อกอันนึง ชื่อว่า เพื่อน คงจะคุ้น ๆ กับประโยค ๆ หนึ่งที่เขียนไว้ว่า เวลามีเรื่องไรไม่สบายใจ จึงมักจะไม่ค่อยเล่าให้ใครฟังเท่าไร เพราะมันเคยเป็นดาบสองคมย้อนมาหาตัวเอง ซึ่งก็เป็นบทเรียนของชีวิตอีกบทหนึ่งที่สอนเราได้ดีทีเดียว และเหตุการณ์ในวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งบทเรียนของชีวิตที่ต้องจดจำ 

ต้องขอบคุณ เพื่อนอีกนั่นแระ หากไม่ใช่เพราะเค้า เรื่องฉันคบกับน้องชายเค้า บางทีมันก็คงต้องจบ จบไปตามที่พวกเราคุยกันตั้งแต่ต้นว่า หากเรื่องแดงเมื่อไร วันที่ต้องเลิกราก็มาถึง และฉันก็บอกกับตัวฉันเองอยู่ตลอดเวลา เป็นความรักที่น่าขมขื่นใช่ไหม... เพราะรู้จุดจบของรักแล้ว ตั้งแต่เริ่มต้น แต่เราก็ยังฝืน ฝืนที่จะรัก ดูเหมือนจะไม่มีความสุขเลยสินะ แต่ขอบอกว่าฉันมีความสุขมาก สุขที่ได้รักผู้ชายคนนี้ แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แม้จะบอกใครไม่ได้ว่ารักกัน แต่เราก็ยังมีช่วงเวลาดี ๆ ช่วงหนึ่งที่ได้อยู่ด้วยกัน แม้มันจะน้อยนิดก็ตาม  แล้วตอนนี้เป็นเรื่องที่น่ายินดี ถึงบอกไงว่าต้องขอบคุณเพื่อน เพราะอย่างน้อยตอนนี้ทุกคนก็รู้แล้วว่า พวกเรารักกัน และมีคนที่ยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเราด้วย ก็อยากขอบคุณทุกคนที่เข้าใจและเป็นกำลังใจให้  และก็อยากขอบคุณ ผู้ชายของฉัน ขอบคุณที่ทำอะไรที่มันชัดเจนขึ้น ขอบคุณที่อ้าแขนปกป้องฉัน ขอบคุณที่ให้โอกาสผู้หญิงที่มีอดีตคนนี้ ได้เดินไปพร้อมกับคุณ  ขอบคุณที่รักกัน 

มาจนถึงวันนี้ได้ผ่านช่วงเวลาที่แสนจะเจ็บปวดมาแล้ว สำหรับความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเพื่อน ตอนนี้ก็ถือว่าดีในระดับหนึ่ง ดีตรงที่เราคุยกันแล้ว เค้าเข้ามาขอโทษ และฉันเองก็ได้ขอโทษเค้าไปแล้วเหมือนกัน เพียงแต่เรายังไม่ได้คุยกันจริงจัง ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น และตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นก็ยังไม่ได้เจอหน้ากันเลยสักครั้ง แต่คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างหลังจากนี้ คงจะดีขึ้นไปตามลำดับ เพียงแต่คงต้องให้เวลาสำหรับบางสิ่งบางอย่าง  

(จริง ๆ เพื่อนเค้าโพสท์ข้อความนี้ ตั้งแต่วันที่ 28 เมษาแล้วละ แต่ฉันเพิ่งจะเห็นวันนี้  เลยอยากบอกให้รู้ไว้ว่า ไม่ใช่แค่เค้านะที่เสียใจ  ฉันเองก็เสียใจ ) 

edit @ 17 May 2010 16:04:17 by ดอกไม้แห้ง

edit @ 17 May 2010 16:09:27 by ดอกไม้แห้ง

edit @ 17 May 2010 16:09:49 by ดอกไม้แห้ง

Comment

Comment:

Tweet

เมื่อคืน

ไม่รุทำ เปิดทีวีเล่นตั้งแต่ ตี 2 ยัน 8 โมงเช้าวันนี้. .

. .

งืม มม

การเมือง จะอ้ว ก ก ก ก ก ก ก

ปวดประสาทมากกกกก

. .

พอจูนวิทยุ

คลื่นบอลยัง พูด

แฟต เรดิโอ ยังพูด

อ้า ก ก ก ก ก ก

+ +

อยากไป อัพบล้อก ตอบเม้น ที่ เกาะสีชัง จัง

5 5 5 5 หนีไปจากข่าว
* - *


อืม ม ม ม ม


เอาน่า ๆ